Marder

                                                                                         von Hartmut Meinke

                                                                            

„Das stinkt schon wieder“, sä mien Fru.

 

Egentli weet man jo toeerst ni, wat genau dormit meent is: wo schull dat stinken, wokeen stinkt, na wat stinkt dat un so wieder?

Aber ik wüss natürli sofort Bescheed:

Marder in’t Huus. Jüst dor, wo he in den vergangenen Winter weer: in de Twischendeek över mien Warksteed. Un bestimmt ok wedder op’n Böhn.

Un hoffentlich - hoffentlich nich över uns Wohnung.

 

Wenn du en Marder in’t Huus hest is ja jümmers de Froog: Wo kümmt he rin? Also söchen wi allens af - un richtig: wi funnen sien’n Ingang! He müss över den Efeu buten an de Wand vun de Warksteed rinkamen. De Efeu seeg dor recht mitnahmen ut un wi funnen Resten vun en lütten Hasen un annere Knoken. Un wi funnen dat Lock, en lütten Spalt ünner’t Dack.

Sien Ingang, sien Huusdör!!  

 

Nu also wedder dat ganze Programm: Efeu dalsnieden, Anti-Marder-Spray sprütten, Anti-Marder-Elektronik-Schreck henstellen, Licht un Radio op’n Böhn, anslaten mit’n automatische Klock. Un en grote Luutsprekerbox in de Warksteed stellen.

Wi müssen nu noch rutfinn’, wat för’n Musik so en Marder överhaupt nich lieden kann. Villicht sowat, wat uns Öllern damals ok nich lieden kunn’ wenn wi as junge Lüüd de Platten hört hebbt - Rockmusik, Beatles, Rolling Stones… . Also, CDs rin un denn düchtig Power….!

 

Hett all’ns erstmaal nix nützt, he leet sik nich bang maken. Dat worrn wi wies an de jümmers intensivere Stinkeri. In de Warksteed fullen nu ok de ersten Drüppens vun de Deek. Wat för en Svinkraam: den Marder sien Tante Meier! Dat stunk entsetzlich. He leet sik enfach nich verdrieven.

 

Aber denn harr ik en Idee: he güng wiss jümmers dörch den Spalt. Op den Böhn harr ik ja middewiel allens afdicht. Wenn ik nu den Spalt mit en Plastiktuut dichtmaken worr, denn müss he de ja vun binnen na buten wegschuven, wenn he rut will. Oder he müss de Tuut rinschuven, wenn he buten is un rin will.

 

Un tatsächlich: mien wetenschoptliche Methood harr en grandiosen Erfolg.

Mal weer de Tuut wech, also binnen, mal leeg se buten.

Poor Dag later leed ik mi allens torech för den groten „Showdown“:

 

en Brett mit indreiht Schruven to’n dichtmaken vun den Spalt,

de Trittledder, den Akku-Schruver, mien Stirnlamp un de Eieruhr.

An den Abend wull ik jede Veddelstünn rut un na de Plastiktuut kieken. Aber ik müss geduldig ween. Alle foffteihn Minuten leep ik rut - erstmaal nix. Endli, gegen Middernacht, weer de Tuut rut.

 

Nu aber los: Stirnlamp op den Kopp, Ledder henstellt un dat Brett anschruuvt. So to seggen: en „Nacht- un Nebelaktion“.

En Glück, dat mi nüms sehn hett…. .

 

Dat hett klappt: he keem nich mehr rin.

Versöcht harr he dat wiss, dat geev Sporen an dat Brett.

Aber schafft hett he dat nich.

 

De Stinkeri güng langsam torüch - uns Huus is nu „marderfri“.

 

Wi hoopt: för alle Tieden.

  Newsletter abonnieren

eMail Adresse
Name
Ort
anmeldenabmelden


Joletter.de-Newsletter

Besucher:

X-Stat.de

Letzte Änderung: 22.06.17
Einladung GV & Glasfaser