Wecker

                                                                                       Hartmut Meinke 2014

 

 

Dat is nödig, jümmers to de rechte Tiet optostahn. Dat weet wi all, dat kennt wi all, dat möögt wi all - överhaupt nich!

 

Noch en paar Minuten, noch eenmal ümdreihn un in de Drööms versacken! Nützt nix, rut ut Bett, Wecker afstellen, rin in de Baadstuuv, Tähn putzen, waschen, duschen un so wieder.

 

Dat Problem is de Wecker. Natürli mööt wi opstahn, wi mööt uns torecht maken för den Dag. De Wecker is sodennig en, na seggen wi mal,

„Freund und Feind des Menschen“.

Fründ, wiel dat he uns pünkli op uns Plichten opmerksam maakt.

Fiend, wiel dat he uns ut de schönsten Drööms rutrieten deiht.

 

De Levensgeschichte vun en Minschen is also ganz eng mit Weckers verbunnen. Ik heff en ganz besünders Verhältnis to miene Weckers.

Bit nu heff ik al üm un bi en knapp Dutz hatt. Un dat keem so:

 

Mien ersten Wecker weer mien Moder.

As Kinner möten wi mit en - damols - Postbus na de School fohrn.

Dat weern man bloots 15 Kilometer, aber de Bus föhr över mehrere Dörper,

so weern wi meist anderthalv Stünn ünnerwegens.

Um dat to schaffen, möten wi gräsig fröh opstahn. Den Anholt vun den Bus weer twee Kilometers wech. Dat möten wi ja ok noch schaffen.

Uns gode Moder hett uns weckt, jümmers pünktli!

 

As ik denn to’n Studeern in Kiel wohnen dee, heff ik so’n lütten olen Reisewecker hatt, den harr Moder mi mitgeven. Hett nich jümmers richtig lopen - na ja, denn keem ik af un an beten wat to laat to de Vörlesung,

weer nich so schlimm.

 

Later kreeg ik mien erste Stellung as Lehrer in Wilster. In de School dörfst du as Lehrkraft - du büst en Vörbild!!- ja nu nich to laat kamen. Dorüm heff ik mi en schönen groten Wecker köfft, mit twee gewaltige Klocken. Wenn de bimmeln dee, full ik meist ut Bett. Un he hett tickt. He hett richtig luud tickt.

Op de Duer maakt en sowat ja möör.

Aver ik kunn mi hölpen - ik heff mi en „elektrischen“ Wecker köfft.

De leep ganz liesen un he harr en „Schlummerfunktion“:

geev ik em bi sien Wecksignal en op den Kopp, hett he mi nochmal weckt.

Un nochmal un nochmal. Dat weer fein - leider hett he den Ümtog na Achter-Neendörp nich överstahn.

 

Also wedder en niegen Wecker köpen. Dat weer nu en „elektronischen“.

De harr gorkeen Knööp mehr to’n dreihen - Tiet instellen, Wecktiet instellen, allens güng nu mit Knoppdruck. Un he harr ok keen Zifferblatt mehr, bloots grote rode Tahlen. En lütten Schalter geev dat noch: Wecken an oder ut.

De Schalter güng leider na en paar Johren twei - en niege Wecker müss her.

As Kunn vun en Elektronik-Versand kreeg ik em schenkt. Darto heff ik mi natürli freut, aver: de harr nu blaue Tahlen. Un de weern so groot un hell,

dat wi in de Slaapstuuv lesen kunn’ - bi utschalt Licht! Dat wull ik nich!

 

Na, ik keek mi na en annern üm. Dat weer en ganz eleganten lütten sülvernen mit rode Tahlen, de weern nich so hell.

Ik bün bigahn un wull em instellen.

Mien lütte Fru meen, ik schull man beter de „Bedienungsanleitung“ vörher lesen. To sowat heff ik jümmers överhaupt garkeen Lust, ik probeer lever ut.

Ik drück also de Knööp, aber rutkamen is dorbi erstmal nix.

As ik denn de Anleitung studeert harr, versöch ik dat nochmal.

Mit dree Knööp schull ik de Tiet, de Wecktiet, de Helligkeit vun’t Display,

en vun dree verschedene Wecktöne, de Luudstärke un noch mehr instellen.

Heff ik nich henkregen un dat Ding torüch schickt.

 

As modernen Minschen heff ik denn en Radiowecker köfft. Aver de harr en so gräsigen Ton, dat höör sik jümmers an, as wenn en Blickdoos Musik maakt.

Un överhaupt mag ik garni vun Radiominschen weckt warrn - de sünd mi to lustig an’n fröhen Morgen.

To’n Glück güng de Schalter för den Weckton ok bald twei.

 

An’t Enn funn ik endli en richtig schönen Wecker: seeg fein ut, harr en richtiget Zifferblatt mit Wiesers so as fröher un en „Schleichmotor“.

He leep also ganz liesen. Un darto keem noch, dat he - per Funksignal - jümmers op de richtige Tiet instellt worr.

För den Weckwieser geef dat sogar en lütt Rad to’n Instellen, keen Knopp.

 

Aver natürli - wo schull ik wohl mal Glück mit Weckers hebben - geev dat wedder wat. An en Namiddag, so üm bi Klock veer, keek ik rein tofällig op den Wecker. Miene Ogen worrn ümmer grötter: de Wecker wies Klock twee.

En Stunn later fung he an, de Wiesers üm un üm to dreihn, bit he denn endli de richtige Tiet wiesen dee.

 

De Geschichte wedderhol sik, to ünnerscheedliche Tieden. Ok merrn in de Nacht. De Wieserdreiheri kunn man hörn - oder genauer: man müss se hörn. Ik heff dat Problem an de Versandfirma meld un - se hebbt mi en niegen schickt. De harr aver dat sülvige Problem.

Bi en vun de beiden heff ik denn en Operation maakt: ik heff em ut’n en nahmen un de Funkantenne afknipst.

Hett aver leider nix nützt, de Wieserdreiheri güng wieder.

 

Ik geev dat nu op mit de mechanischen, elektrischen un elektronischen Weckers. Ik laat mi vun mien lütte Fru wecken!

Bi ehr mutt ik nix instellen,

keen Knööp drücken, keen Schalter schalten, keen Instellrad dreihen un keen „Betriebsanleitung“ lesen.

Ik mutt bloots seggen: „Weck mi man, wenn dat Tiet warrt“.

Op ehr kann ik mi jümmers verlaten.

  Newsletter abonnieren

eMail Adresse
Name
Ort
anmeldenabmelden


Joletter.de-Newsletter

Besucher:

X-Stat.de

Letzte Änderung: 11.10.17
Struktur